YİTİK ÂLEMLER başlıklı serisi, modernitenin ürettiği sorunlar karşısında kendini tahkim etmek isteyen bir zihnin eleştirisini sunuyor. Sanatçı, yeni baştan tasarlanmış bir doğanın kutsanmış sembolleri olarak geyikleri tuvale taşıyor. Ancak bu geyikler sürrealist resim diliyle bedenlenmiş, yapısal montajlarla birlikte doğa-kültür ayrımının dramatik metaforlarına dönüşmüş hâldeler. Form ve boyutlarıyla oynanmış, başkalaşıma uğramış geyik bedenler gösterdikleri dinamizm ve hareket dizisiyle algısal bir yıkım yaratmayı hedefliyorlar. Bununla birlikte peşlerine takılan izleyicisini alışkın oldukları anlam bağlarından koparıp yeni sorular eşliğinde fantastik bir âleme sürüklüyorlar.
Kaya resimlerinin ilkel estetiğinden detaylar barındıran bu figürler bir yandan sanatsal hisleri tahrik eden büyüsel güçler taşıyorlar. Bu özellikleriyle, eski dünyanın şamanlarını anımsatan kadim iç görüyü hareketlendirebilir, modernitenin ördüğü labirentin içinde kaybolmuş kendine bir çıkış arayan şaşkın bir bilincin rehberliğini üstlenebilirler. Yine eski zamanlardaki gibi, onlara dünyaya yeni gelmiş birinin gözleriyle, saf inançla bakmak iyi gelebilir.
Kim bilir Onay’ın bir renk melankolisi içinde uçuşan geyikleri iz süren umarsız ruhları dinginleştirebilir.
